Kas Hastalığı Kimden Geçer?
Her şey, birkaç yıl önce bir yaz akşamı başladı. Ailemle birlikte Kayseri’nin o sessiz köylerinden birine gitmiştik. Etrafıma bakarken, doğanın o her zaman huzur veren sakinliğini hissetmek istiyordum. Ama içimde bir şey vardı, bir huzursuzluk… O huzursuzluk, bir sabah uyandığımda karşımda annemin gözlerindeki o endişeyi gördüğümde birden şiddetini arttırmıştı.
Annemin elleri titriyor, adeta her hareketinde bir zorlanma hissediyordum. “Ne oldu, anne?” diye sormama bile fırsat bırakmadan, gözlerini kaçırmıştı. Ama o an, kalbimde bir şeyler kıpırdamaya başlamıştı.
Annemin Sessiz Çığlığı
Yavaşça yürürken, kaybolan her adımda bir şeylerin eksildiğini hissediyordum. Annemle geçen yıllarda, kaslarını kaybettiğini gözlerimle görmek, her geçen gün daha da zorlaşan hareketlerini fark etmek, bir tür ruhsal acıydı. “Kas hastalığı kimden geçer?” sorusu kafamı karıştıran tek şey değildi. O an düşündüğüm, hastalığın kimden geçtiği değil, “Benim başıma gelir mi?” diye kendi içimde boğulmaya başlayan korkulardı.
Annem, yıllardır kas hastalığıyla mücadele ediyordu. İlk başta fark etmedik. Genç yaşlarındayken çok enerjik, her işin üstesinden gelen bir kadındı. Ama zamanla, önce basit işlerdeki zorluklar, sonra adımlarındaki belirgin zorlanmalar başladı. Bir gün, sıradan bir sabah, annem yere düştü ve uzun süre kalkamadı. Bu, hastalığının en belirgin işaretiydi.
Kas hastalığı genetik bir durumdu, annemden bana geçmişti. Ama o zamanlar, nasıl bir sonuçla karşılaşacağımı bilmiyordum. Korkularım giderek büyümeye başladı. İçimdeki çocukla anneme bakarken, bir yanda onun yanında olmak istiyor, bir yanda da kimseye söylemeden, kendimi kaybetmeye başlıyordum.
Korkularım ve Gerçekleşen Sorular
Bir gün, annemin odasında yalnızdım. Gözüne bakmaya cesaret edemedim. Yavaşça bir soru çıkmıştı dilimden: “Bana da geçer mi anne?” O soruyu sorarken, kalbim o kadar hızlı atıyordu ki, sanki her şeyin sonu gibi geliyordu. Annem, gözlerini kapatarak, kısa bir sessizlikten sonra “Bilmiyorum,” dedi. Sesindeki belirsizlik ve o yorgunluk beni boğdu.
Sonra bir gece, annemle baş başa kalmıştık. Yavaşça anlatmaya başladı. Kas hastalığı, onu her geçen gün yavaşça yenecekti, ama daha önce çok güçlü bir kadındı, her şeye göğüs gerdi. O gece annem bana “Hastalığın kimden geçtiğini sormak kolay, ama onu kabul etmek zor,” dedi. O anda ne düşündüğümü anlatmak imkansız. Bir yanda, hastalığa karşı gösterdiği bu mücadelenin içindeki gücü, diğer yanda ise ruhumda kabaran korkuyu hissediyordum.
Geleceğe Dair Korkular ve Umut
O günden sonra, kas hastalığının bana geçme ihtimali beni bir süre daha etkisi altına aldı. Günler geçtikçe, annemin durumu daha da kötüleşmeye başladı. Ama içimde bir yerlerde, ona bir şeyler yapabileceğimi düşünmeye devam ettim. Belki de bir gün ben de o kadar güçlü olabilirim diye düşündüm. Gelecek beni korkutuyordu ama bir yandan da annem gibi güçlü bir kadının kızı olmak, bana umut veriyordu.
Bir gün, bir uzmandan aldığım bilgilere göre, kas hastalığının geçiş şekli hakkında daha fazla şey öğrendim. Evet, hastalık genetikti, annemden bana geçmişti ama sadece genetik faktörler değil, çevresel faktörler de önemliydi. Annenin hastalığının başlaması, genetik yapısının bir sonucu olsa da, hastalığın hızlanması ya da yavaşlaması çevresel faktörlere, yaşam tarzına da bağlıydı.
O an, bir yandan içimdeki mühendis şöyle dedi: “Bunlar bilimsel gerçekler, tedavi edilebilir, kontrollü olabilir.” Ama içimdeki insan tarafı, “Annemin gözlerindeki o acıyı görmek, bana da geçer mi diye korkmak, bir şeyleri değiştirebilir miyim diye hep umut etmek… Bunlar çok insani duygular,” diye düşündü.
Bugün, Yarın ve Gelecek
Zaman geçtikçe, kas hastalığıyla yaşamak bir şekilde normalleşti. Annemle birlikte geçirdiğimiz her anın değerini daha çok anladım. Her ne kadar kasları zayıflasa da, annemin gücü ve direnci bana da geçti. Benim için de bir miras gibi oldu. Belki de kas hastalığı kimden geçer diye sorulsa, cevabım basit olurdu: “Evet, genetik geçer, ama asıl olan nasıl başa çıkacağımdır.”
Bugün, hala aklımda hep o soruyu soran içimdeki çocuk var: “Bana da geçer mi anne?” Ama artık fark ediyorum ki, hastalık sadece fiziksel değil, duygusal bir miras da bırakıyor. Ne olursa olsun, nasıl ilerlerse ilerlesin, biz bu yolculuğu birlikte yürümek için güç bulacağız.